در روزگار ما، کمتر پیش می‌آید انسانی را بیابیم که هم در میدان علم بدرخشد، هم در عرصه مدیریت صاحب سبک باشد و هم در اخلاق حرفه‌ای الگویی کم‌نظیر بماند و هم درسیاست ورزی عالی ترین نقش را ایفا و موفق باشد. شهید سید کمال خرازی یکی از معدود کسانی بود که این چهار ساحت را در وجود خود جمع کرده بود؛ حضوری که آرامش می‌آفرید و فقدانی که اکنون سنگینی آن را به‌روشنی احساس می‌کنیم. او مرد سکوت‌های اندیشیده و سخنان سنجیده بود. کم‌حرفی‌اش نشانه دوری نبود؛ نشانه احترام به حرمت کلمه بود. سکوتش لایه‌هایی از تفکر را پنهان داشت و سخنش عصاره‌ای از اندیشه بود. درسیاست ورزی عقلانیت را همراه وقار دیپلماسی و عزت ملی و اعتبار بین المللی برجسته نمود همین منش و ساحت ها، حضور او را در محافل ملی و بین المللی و مدیریتی به الگویی از وجاهت و متانت بدل نمود. این جانب با بیش از 40 سال  همراهی وهم نشینی بااو نکاتی را به عنوان یک دانشجو ازاو اموختم که  لازم دانستم برای همگان به ویژه نخبگان و جامعه علمی کشور به اشتراک بگذارم : 

• پیشگام در بنیانگذاری علوم شناختی و ساختن افق‌های نو : او تنها یک پژوهشگر یا استاد نبود؛ جریان‌ساز بود. بنیانگذاری علوم شناختی در ایران و ایجاد پایگاه‌های علمی این حوزه، حاصل نگاه آینده‌نگرانه‌ای بود که همیشه چند گام از زمانه جلوتر حرکت می‌کرد. اورا باید به حق پدرعلوم شناختی ایران نامید.
• پیشروی آموزش در عصر دیجیتال: سال‌ها پیش از آنکه آموزش الکترونیکی به ضرورت ملی بدل شود، او با همراهی همکارانش «دانشگاه مجازی مهرالبرز نخستین دانشگاه الکترونیکی درایران» را بنیان نهاد. این کار نه فقط یک پروژه فناوری آموزشی، بلکه نمونه‌ای از مدیریت تحول‌آفرین او بود؛ مدیریتی که توانست آموزش عالی آینده را با نیازهای عصر جدید پیوند دهد وازسال گذشته کنفرانس دانشگاه آینده درگذرتحول دیجیتال را بنیان گذاشت .
• سیاست مداری عاقل : خردورزی وعقلانیت توام با نگاه راهبردی درسیاست ورزی از ویژگی های برجسته دکتر خرازی بود حضور طولانی او درمسئولیت های روابط بین الملل ( هشت سال نماینده ایران درسازمان ملل ، هشت سال وزیر امورخارجه ؛ بیست سال رئیس شورای راهبردی روابط خارجی، ازایشان شخصیتی موثر در سطح داخلی وبین المللی ساخته بود وصدای او همواره موردتوجه رسانه ها ومحافل مهم بین المللی قرارمی گرفت او نماد یک دیپلمات ایرانی در تراز جهانی بود.
• مدیر راهبردی : اما اگر بخواهیم هویت حرفه‌ای او را کامل بشناسیم، باید مدیریت را در کنار علم ببینیم. مدیریت برای او «نقش» نبود؛ «روش زیستن» بود دکتر خرازی برخاسته از رشته مدیریت آموزشی بود، و این ریشه علمی، تمام رفتار حرفه‌ای او را معنا می‌کرد. او مدیریت را نه در قالب چارت‌ها و دستورالعمل‌ها، بلکه در قامت هدایت، تسهیل‌گری، و ایجاد هماهنگی هوشمندانه می‌فهمید.در جمع‌های مدیریتی، هیچ‌گاه دنبال هیاهو نبود.در عوض: جهت را روشن می‌کرد منابع را منظم می‌کردو انسان‌ها را در جای مناسب خود می‌نشانداین همان جوهره مدیریت آموزشی بود؛ مدیریتی که هدفش «تعالی انسان و ارتقای نظام یادگیری» است، نه صرفاً کنترل امور.
• مدیرآینده نگر: مدیری که آینده را می‌دید و امروز را برای آن آماده می‌کرد در برنامه‌ریزی‌های راهبردی، دقت او مثال‌زدنی بود.مسائل را لایه‌به‌لایه تحلیل می‌کرد، از تصمیم‌های شتاب‌زده پرهیز داشت، و همواره تلاش می‌کرد محیط علمی و آموزشی را هم پایدار و هم پویا نگاه دارد. نگاه کلان‌مدار و آینده‌ساز او در بسیاری از پروژه‌های ملی و دانشگاهی مشهود بود.
• نظم، دقت و پیگیری: در رفتار حرفه‌ای او سه اصل به‌وضوح دیده می‌شد: زمان‌شناسی دقیق ، پایش مستمر کارها بدون ایجاد فشار بی‌مورد و تبدیل هر فعالیت به تجربه‌ای یادگیرنده همین‌ها سبب شد مدیریت او همواره آرام اما عمیق، کم‌صدا اما اثربخش و کم‌ادعا اما نتیجه‌بخش باشد.
• انسانی آرام و اخلاق‌مدار :در پوشش مدیریتی منظم با وجود جایگاه‌های بلند علمی و مدیریتی، متواضع و نرم‌خو بود.در برخوردها عجله نداشت، در داوری‌ها محتاط بود، و در ارتباطات انسانی همواره احترام را اصل می‌دانست. این ترکیب، مدیریتی به‌وجود می‌آورد که هم دل‌ها را آرام می‌کرد و هم کارها را پیش می‌برد.
• زیبایی‌شناسی و ظرافت :در کنار عقلا نیت مدیریتی خوشنویسی، دستخط آراسته و توجه او به جزئیاتی که دیگران نمی‌دیدند، نشان می‌داد که نگاه مدیریتی او فقط عقلانی نبود؛ آمیخته با حس زیبایی و لطافت روحی بود. همین ظرافت در تصمیم‌ها و رفتار مدیریتی‌اش نیز انعکاس داشت.
• دینداری اصیل :پیوندها ی خانوادگی با روحانیت ، فعالیت درگروهها وانجمن های اسلامی بالاخص درامریکا ( دوران تحصیل )، تحصیل وتدریس درمدارس علوی ، میل به دانایی وتحصیل وتحقیق ودانش افزایی ، برخورداری ازنجابت ، تواضع ، صداقت ودرستکاری ازاوانسانی دیندار، اصیل وبی تکلف وبی ریا ساخته بود والگویی عملی برای زیست اخلاقی .
• انسان چند بعدی : فقدان او، فقدان یک انسان چندبُعدی است؛انسانی که اگرچه آرام سخن می‌گفت، اما تفکرش جریان‌ساز بود؛ اگرچه بی‌ادعا مدیریت می‌کرد، اما اثرش سال‌ها باقی خواهد ماند. نامش در حافظه علم و مدیریت وروابط خارجی این سرزمین ماندگار خواهد ماند،و روش زیستن علمی–مدیریتی وسیاست ورزی او چراغی برای نسل‌هایی خواهد بود که می‌خواهند علم را با اخلاق، مدیریت را با آینده‌نگری، وسیاست را با عقلانیت و انسانیت را با مسئولیت همراه کنند.

یاد و نامش جاودان و روح بلندش آرام باد.